veel mensen doen alsof ze weten wat ze aan het doen zijn. Eerlijk? Dat lucht ergens ook wel op. Want als je LinkedIn mag geloven, bestaat de gemiddelde werkweek uit:
strategisch leiderschap, future-proof organisaties, high performance teams , kick-off meetings en inspirerende transities.

Maar als je het mij vraagt, lijkt de werkelijkheid vaak meer op:“Wie heeft er per ongeluk op ‘Allen beantwoorden’ gedrukt?”
of:
“Waarom doet de printer het alleen als Daniel er tegenaan schopt?” Organisaties zijn eigenlijk één grote verzameling mensen die onderweg proberen uit te vogelen hoe het werkt. Ondernemers doen vaak alsof ze een masterplan hebben, terwijl ze soms ’s nachts wakker liggen van:

• personeelstekorten,
• opdrachten die uit blijven, uitgesteld worden,
• een medewerker die niet lekker in zijn vel zit,
• klanten die steeds meer verwachten, eisen,
• de verschillen tussen de generaties en hoe ze dáár nu weer mee om moeten gaan,
• en de vraag waarom iedereen ineens “hybride” wil werken vanuit een camper in Portugal of een sabbatical wil van 6 maanden.

Managers doen alsof ze alles onder controle hebben, maar googelen vlak voor een beoordelingsgesprek stiekem: “Hoe geef ik feedback zonder dat iemand gaat huilen?”

En HR?

HR maakt mooie modellen, functiehuizen, gesprekscycli en leiderschapstrajecten…
en denkt ondertussen soms óók: we verzinnen dit onderweg ook een beetje.

Niet omdat we incompetent zijn. Maar omdat werken met mensen nou eenmaal geen exacte wetenschap is. Het is niet zwart / wit. Er is niet overal beleid voor of beleid voor  te maken. Ondernemers vragen me vaak; kun je dit even oplossen, hoe pak ik dat aan, heb je daar een lijstje voor? Mensen laten zich namelijk slecht vangen in Excel-sheets, competentiematrices en DISC-kleurtjes. Gelukkig maar trouwens, want ik houd niet van ‘hokjes’ en ‘binnen de lijntjes’, maar het communiceert soms zo lekker makkelijk en het zet de verhoudingen weer op scherp (en dan mag je weer fijne gesprekken gaan voeren en spiegels voor gaan houden).

Heel eerlijk: de mooiste gesprekken in organisaties ontstaan meestal niet uit een perfect proces, maar uit iemand die gewoon zegt: “Zeg eens eerlijk… hoe gaat het nou écht?” Of; ‘ik weet het niet, hoe zou jij dat doen?’.  Misschien is dat ook wel waarom ondernemers en directies steeds vaker een sparringspartner zoeken. Niet iemand die alleen regels opleest of nog een mooi theoretisch modelletje van de plank trekt. Of iemand die overal een oplossing voor weet. Maar iemand die af en toe helpt orde te scheppen in de chaos. Mee kan denken. Mee kan relativeren. En soms gewoon bevestigt: “Joh… dit is helemaal niet zo gek.” Of gewoon kan laten weten dat ze niet de enige zijn die met hetzelfde gedoe te maken heeft.

Want ondernemen kan soms best eenzaam zijn. Zeker als iedereen om je heen verwacht dat jij degene bent met de antwoorden. Terwijl je soms vooral behoefte hebt aan iemand die even naast je komt zitten in plaats van tegenover je. Niet om het over te nemen. Maar om samen te kijken: Wat is hier nou eigenlijk écht aan de hand? Waar maken we het onszelf te moeilijk? En moeten we misschien gewoon eerst even normaal doen, beide beentjes op de grond en dan vanaf een afstandje naar het issue kijken?

Ik denk namelijk dat organisaties niet per se beter worden van nóg meer managementtaal en quick fixes.

Maar wel van:

• eerlijke gesprekken,
• gezonde relativering,
• mensen die verantwoordelijkheid nemen,
• Brabantse nuchterheid;
• en af en toe hardop toegeven:
  “Volgens mij zijn we dit met z’n allen ook gewoon een beetje aan het uitvinden.”
• En soms gewoon de boel láten en er later op terug komen.

Misschien is dát uiteindelijk wel professionaliteit. Niet doen alsof je alles weet. Maar rustig genoeg worden om dat niet meer te hoeven verbergen. Je ervaringen delen, samen sparren en een weloverwogen plan maken; zonder boekjeswijsheid maar gewoon de praktijk van alle dag.

En mocht je als ondernemer nu denken:

“Mooi verhaal Imke, maar ik heb op dit moment zo’n situatie waar ik zelf ook even niet uitkom…”

Dan weet je me te vinden. De koffie staat klaar, of de wijn. Maar geloof me: de kans is groot dat ik het ook niet direct weet. Maar samen komen we meestal een heel eind.